In Memoriam

Door allerlei omstandigheden is er na het laatste bericht niets meer verschenen op deze site. Jammer! Eén van de gebeurtenissen die heeft bijgedragen tot uitstel van bijhouden van de site is het overlijden geweest in oktober dit jaar van een fantastisch mens, die in het leven van heel veel mensen, maar vooral in mijn bijna 46 jarige bestaan een enorme rol heeft gespeeld! Ik zal haar geweldig missen, maar nooit vergeten!!! Ze heeft een buitengewoon bijzondere plek in mijn hart ingenomen en daar blijft ze!
Daarom een eerherstel van deze site met het uitbrengen van één van de columns uit het nog te verschijnen (helaas ook uitgestelde) boek Mallerie, dat als een


In Memoriam

Bep van Eijnsbergen- Kelfkens


zal worden geplaatst op deze site. Moge dit mooie mens in vrede rusten!!!





Uit: Mallerie, kolderieke columns; Ellen Hengelaar

(On)stervelijk



In mijn leven heb ik al heel wat verschillende mensen ontmoet. Mensen die me raakten en die ik mee draag in mijn hart en mensen die me koud lieten én mensen die op de een of andere manier toch mijn interesse hebben weten te wekken. Vele vluchtige ontmoetingen en even zovele kennismakingen die van een wat langduriger aard waren. Uit een aantal daarvan ontstonden vriendschappen en relaties.
Relaties kunnen een vreemd karakter hebben. Er zijn er die ontstaan tijdens min of meer zakelijke ontmoetingen, andere hebben een wat meer spontane oorsprong. Je komt iemand tegen op een terrasje, of in een cafeetje. In een sportambiance of… zeg het maar. Familierelaties hebben natuurlijk weer een heel andere achtergrond. De band die familieleden met elkaar hebben zijn doorgaans diepgaander dan de overwegend oppervlakkiger zakelijke relaties. Van de meest directe familieleden kan ik zeggen dat ik in meer of mindere mate van ze houd. Van de wat verder van me afstaande familieleden vanzelf iets minder (het contact is nu eenmaal niet zo frequent), van mijn naaste familieleden houd ik zielsveel. Met mijn grootmoeder kan ik een soort zielsverwantschap voelen. Ze is inmiddels bijna 95, ik spreek haar te weinig naar mijn zin, maar we houden onnoemelijk veel van elkaar. En dat weten we, allebei. Gelukkig laten we elkaar dat ook regelmatig merken. Zelfs anderen weten dat. Op een dag kunnen we niet meer knuffelen. Maar onze band blijft! We hebben daarover gesproken.
Ik zou me geen raad weten als mijn ouders ooit wegvallen. Ze horen er gewoonweg te zijn. Een leven zonder hen is schier ondenkbaar! Maar ook mijn beide broers zou ik node kunnen missen. Hoewel er zelfs verschil is in de band die ik met hen beiden heb. Met de oudste van de twee heb ik een bijna eeneiige band, terwijl die met de jongste een duidelijk meer zorgzamer karakter heeft. Niet dat hij dat nodig heeft, maar dat is zo gegroeid.
Van mijn kinderen houd ik onnoemelijk veel. Niemand kan dat bevatten, denk ik altijd. Ik zou me voor ze doodvechten. Vanaf de dag dat ze geboren zijn. En dat blijft zo. Er is niets in de wereld waar ik meer van houd dan van die drie mannen. Nog niet van mijn eigen bestaan. Ik zou me kunnen uitputten in liefdesuitingen.
Via de hockeyclub heb ik de meest wonderlijke mensen leren kennen. Ook hier onderscheiden zich weer verschillende hechtere en minder nauwe banden. Met een heleboel mensen op de club heb ik regelmatig contact. Een groot deel van die mensen zijn bekenden, maar niet mensen die ik thuis aan tafel zou uitnodigen. Slechts een beperkte groep mensen zijn de “vrienden” die ik zo gezellig vind, dat ik het zeer op prijs zou stellen, ze op mijn verjaardag (maar gewoon eigenlijk meer regelmatig zomaar) om me heen te hebben (om de gezelligheid!!!) of henzelf te verwennen met een leuke attentie op hun geboortedag. Het zijn de mensen die ik nog lang graag in mijn omgeving zou wensen. Een van die relaties uit mijn hockeybestaan is er één uit duizenden. Het verslijten van de relatie met haar zou ik zeer betreuren. Met haar heb ik een oprechte vriendschap! Zoals ik die eerder had met anderen, maar waar tot mijn verdriet een einde aan kwam, hoe dan ook.
Op mijn werk heb ik het meest te maken met collegae die in het zelfde team werkzaam zijn. Mijn teamleidster zou ik graag tot mijn vriendinnen rekenen. Van de dames waar ik erg veel mee samenwerk binnen de regiopost, zou ik kunnen zeggen, dat ik op een wonderlijke manier van ze hou.
Ja, zelfs een aantal vaste cliënten zijn mensen waarvan ik het jammer zou vinden als ik wist dat ik ze nooit meer zou kunnen ontmoeten. Sommigen spreken nu eenmaal meer tot de verbeelding dan anderen. Ik dacht dat, toen ik vorig jaar voor het eerst oprecht echt aangeslagen was door het verlies van een van onze patiënten, ik dat niet nog eens zou laten gebeuren. Ik moest leren meer afstand te houden. Ik moet mezelf daar tegen in bescherming nemen. Maar het dreigt nu opnieuw te gebeuren met een van onze vaste bezoekers. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is gaf ik haar advies om alles uit het leven te halen wat er in zit, nu ze te horen heeft gekregen dat haar einde niet lang op zich zal laten wachten. Ik hoor het mezelf zeggen: maak alles op wat er op de spaarrekening staat en geniet. Geniet zoveel als je kunt. Wie doet je wat!?
Hoezeer het menselijk bestaan ook eindig is, in onze gedachten zijn mensen onsterfelijk, zolang wij ze gedenken. Ik vond het prachtig toen iemand zei: Je leeft voort zolang je naam genoemd blijft worden.
Volgens mij blijft je naam genoemd worden, zolang je in gedachten voort blijft leven. Zolang anderen zich je blijven herinneren, zolang blijf je onsterfelijk. Per generatie zal dat afnemen. Maar het idee dat je generaties lang onsterfelijk blijft maakt het afscheid nemen misschien iets makkelijker.
Onze dierbare herinneringen nemen we bij ons verscheiden met ons mee. Zodat we zelf ook nooit zullen vergeten. Hoewel…. Sómmigen….