Kleine kinderen, grote kinderen...

Kleine kinderen, grote kinderen,
Met de komst van kinderen verandert je hele leven. Het is een enorme verrijking en een groot geluk wanneer je dit mag overkomen! Je wordt verantwoordelijk voor het leven van een nieuw mens. Je kind. Het is totaal afhankelijk van jouw en je partner en als het goed is staat dat bij beiden voorop. Daarmee gepaard gaat dat je een hele hoop dingen opzij moet zetten en dat er een grote plicht tot zorg op je schouders komt te liggen. Je maakt je zorgen wanneer je kind zich niet goed voelt. Je gaat honderd keer controleren of alle teentjes en vingertjes er nog aan zitten en houdt voortdurend de gang van zaken rond de ontwikkeling van je kind in het oog. Je verdedigt je kind tegen alle vormen van aanvallen van buitenaf van welke aard dan ook en plakt pleisters en geeft kusjes naar hartelust. Je komt voor keuzes te staan en bezoekt zwemlessen, orthodontisten, fysiotherapeuten, logopedisten en wat al niet meer. Wanneer iemand je wijst op het feit dat kleine kinderen kleine zorgen met zich mee brengen, maar grote kinderen grote zorgen, sla je dat in de wind, want je denkt alleen aan de grote zorgen die je hebt voor je baby, peuter, kleuter, tiener of puber.
Met het klimmen der jaren veranderen echter wel degelijk de zorgen. Het zijn niet alleen de gezondheid en de ontwikkeling die je kopzorgen kunnen geven, maar meer en meer de gezondheid en ontwikkeling in het groot. De kinderen gaan meer en meer hun eigen weg. Gaan zaken zelf regelen, gaan minder vertellen over wat ze meemaken, vriendinnen of vriendjes gaan een rol spelen en de kinderen gaan er vaker alleen op uit. De grote wijde onveilige wereld in, het huis uit. Ze veranderen. Zijn niet meer de kinderen die in veel je advies en zorg nog nodig hebben. Gaan zich tegen je af zetten. En gaan hun eigen ideeën ontwikkelen over hoe zij hun leven zouden willen inrichten. Partners en vrienden hebben daar grote invloed op.
Het wordt moeilijker voor ze om te conformeren aan de regels die jij in jouw huis gesteld hebt. Er moet gezocht worden naar compromissen. Er moet verkend, geschikt en geschud worden. En er moeten grenzen gesteld worden. Loslaten is normaal, maar ook moeilijk. Je kunt alleen nog maar hopen, als jouw taak er op lijkt te zitten. En dat is hopen dat jouw liefde en zorg hun vruchten zullen afwerpen. Dat je het goed hebt gedaan. En dat ze het zullen redden. Dat ze goed voor zichzelf zullen blijven zorgen. Dat ze gelukkig blijven en of worden. En dat de relatie goed zal blijven, met jouw als ouder, maar ook tussen de kinderen onderling.
God zegen de greep.